Qırx yaşında bəxtim güldü

[klarikafoolishDeltager]

Qırx yaşım var mənim. Bilirsiniz nə deməkdir qırx yaş? O yaşda artıq xəyallar qurtarır, reallıq başlayır. İş, ev, uşaq, borc, bir də iş. Gündə eyni təkrarlar. Səhər dur, uşağı məktəbə apar, işə get, axşam gəl, uşağı yatır, bir də səhər. Həftəsonu bazar, bazar ertəsi yenə. İllər belə keçir, sən hiss etmirsən.

Mən də hiss etmədim. Evləndim, uşaq oldu, iş dəyişdim, maaş artdı, amma borc da artdı. Nə vaxtsa kredit götürdük, sonra bir də, sonra bir də. İndi çıxa bilmirik içindən. Arvad deyir “nə vaxt qurtaracaq bu borclar”, mən deyirəm “tezliklə”. Amma özüm də bilmirəm nə vaxt. İşdə müdür dəyişdi, yeni müdür gəldi, maaşları kəsdi. İyirmi il işləmişəm, heç vaxt belə pis olmamışdı.

Avqust ayı idi. İstidən nəfəs almaq olmurdu. Kondisioner xarab olmuşdu evdə, təmirə pul yox idi. Uşaq yatanda çıxdım eyvana. Küçə də boş idi, hər kəs evində idi. Oturdum, siqaret çəkdim. Telefon əlimdə, baxıram nələrsə. Birdən gözüm ilişdi bir şeyə. Reklam çıxdı, mostbet oyun yazılmışdı üstündə.

Bildiyiniz o reklamlar. Hər yerdə çıxır, instaqramda, facebookda, hətta youtube-da da. Adətən keçib gedirsən, baxmırsan. Amma həmin gecə baxdım. Niyə baxdım? Bilmirəm. Bəlkə ona görə ki, həyatımda heç nə dəyişmirdi, dəyişən bir şey istəyirdim. Bəlkə də sadəcə sıxılmışdım.

Klik etdim. Sayt açıldı. Gözəl idi, rəngləri, yazıları. Gəzdim içində. Oyunlar, oyunlar, min cür oyun. Hamısı rəngli, işıqlı, səsli. Uşaqlıqda xəyal etdiyim oyuncaq mağazası kimi. Baxdım, baxdım. Sonra qeydiyyatdan keçdim.

Qeydiyyatdan keçəndə fikirləşdim ki, sadəcə baxıram, oynamıram. Amma axı niyə qeydiyyatdan keçirsən ki, oynamırsan? Özümə də yalan deyirdim. Yalançıyam, bilirəm.

Hesab açıldı. Baxdım, nə qədər oyun var. Slotlar, rulet, poker, canlı dilerlər. Hansına baxacağımı bilmədim. Sonda ən sadəsini seçdim – “Sweet Bonanza”. Adı xoşuma gəldi, şəkli də. Konfetlər, şirniyyatlar, rəngli. Düşündüm ki, bəlkə bu mənə xoşbəxtlik gətirər.

Əvvəl pulsuz oynadım. Bir dəfə, iki dəfə, beş dəfə. Anladım ki, qaydası sadədir. Fırladırsan, konfetlər düşür, xətt düzəlirsə qazanırsan. Çox asandı. Sonra düşündüm, bəlkə 5 manat atım? Cibimdə 10 manat var idi. Atdım.

Oynadım, oynadım. Əvvəl uddum 2 manat, sonra uduzdum, sonra yenə uddum. Bir saat oynadım, axırda 7 manat qazandım. Azdı, amma mənə çox gəldi. Axı mən işdə bir gündə 40 manat alıram, burda bir saatda 7 manat. Hesabladım, yaxşıdı.

Həmin gecə yatdım, səhər durdum işə getdim. Heç nə olmamışdı. Amma axşam yenə girdim. Bu dəfə 10 manat atdım. Oynadım “Sweet Bonanza”nı, sonra başqa oyunlara keçdim. “Gates of Olympus”a baxdım, “Big Bass”a baxdım. Xoşuma gəldi. Bir həftə oynadım, uddum da, uduzdum da. Ümumən qazancda idim, 50 manat artmışdı.

İkinci həftə də oynadım. Bu həftə yaxşı keçdi. Bir gecə 100 manat uddum. Ertəsi gecə 50 uduzdum, amma ümumi qazanc 200 manat oldu. Çıxartdım pulu. Arvad gördü, soruşdu: “Bu nə puldu?” Dedim: “İşdə layihəyə görə verdilər”. İnanmadı, amma susdu.

Bir ay keçdi. Hər axşam uşaq yatandan sonra çıxırdım eyvana, telefonu açırdım, mostbet oyun seçirdim və başlayırdım. Elə bil iş oldu mənə. Gündə 1-2 saat oynayırdım. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma uduzanda da əsəbləşmirdim. Çünki bilirdim ki, sabah udaram.

Sentyabrın ortası idi. Yadımdadır, 15-i idi. Həmin gün işdən gələndə yorğun idim. Müdür yenə danlamışdı məni, nəyəsə görə. Arvad deyirdi kredit kartının borcu var, ödəmək lazımdır. Uşaq deyirdi “ata mənə telefon al”. Hamısı bir gündə. Əsəblərim gərgin idi. Oturdum eyvana, siqaret çəkdim, düşündüm.

Dedim: “Bəlkə bu axşam oynayım, bəlkə dəyişər”. Açdım telefonu, girdim. Atdım 50 manat. Oynamağa başladım. “Sweet Bonanza”da idim. Fırladım, fırladım, heç nə çıxmır. Pul azalır, 40, 30, 20. Qaldı 10 manat. Dedim “axırıncı dəfə”. Fırladım. Birdən ekran dəyişdi. Bonus oyun başladı.

Nə oldu, bilmədim. Fırlanır, fırlanır, konfetlər partlayır, yeniləri düşür, yenə partlayır. Dayanmır. Sayğac gedir: 50, 100, 200, 400. Gözlərimə inanmıram. 800 manat oldu. Bitdi.

Donub qaldım. Telefon əlimdə, ekrana baxıram, heç nə başa düşmürəm. 800 manat. Mənim iki aylıq maaşım. Bir dəqiqədə. Nə hiss etdim? Bilmirəm. Heç nə hiss etmədim. Şok idi. Sadəcə şok.

Çıxartdım pulu dərhal. Hamısını. Kartıma keçdi. Səhərə qədər oturdum eyvanda, siqaret çəkdim, fikirləşdim. Bu nə deməkdi? Niyə mən? Niyə indi? Cavab tapa bilmədim.

Səhər getdim banka, kredit kartının borcunu bağladım. Qaldı 400 manat. Arvada dedim: “Al, apar uşağa telefon al, özünə də bir şey al”. Baxdı mənə, gözləri doldu. Dedi: “Hardan tapdın?” Dedim: “İşdə mükafat”. Bu dəfə inandı. Yoxsa inanmadı, amma sevindiyindən soruşmadı.

O gündən sonra dəyişdim. Yox, vəzifəm dəyişmədi, maaşım da. Amma mən dəyişdim. Daha asan qəbul edirəm hər şeyi. Çünki bilirəm ki, həyatda hər şey ola bilər. Gözləmədiyin anda, gözləmədiyin yerdən kömək gələ bilər.

İndi hələ də oynayıram. Hər axşam yox, həftədə iki-üç dəfə. Atıram 20-30 manat, oynayıram. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amki mənim üçün oyun, sadəcə oyun. Əyləncə. Stress atmaq üçün bir yol.

Bilirsiniz nə maraqlıdır? O gecə udduğum 800 manat mənim həyatımı dəyişmədi. Borcu ödədim, uşağa telefon aldım, bir az da evə yemək aldım. Keçdi getdi. Amma o hiss qaldı. O hiss ki, həyatda hər şey ola bilər. O ümid qaldı.

Və hələ də hər axşam eyvanda oturanda telefonu açıb mostbet oyun axtarıram. Bilmirəm nə tapacağam. Bəlkə heç nə, bəlkə hər şey. Amma maraqlıdır. Həyata marağım qayıtdı. Qırx yaşında, borc içində, yorğun bir adamın həyata marağı. Bunun üçün dəyər.

[Forfatter]

Indlæg